Oud

Het eerste uur van de laatste dag van het jaar, en ik zat in de bus. Ik was gelukkig, en ben nog steeds.

De wind waaide koud, maar het maakte niet uit want het verbond ons. Een futuristisch steegje in een winkelcentrum boodt geen plaats aan een zitmeubel, waardoor we onze slenterende speurtocht door de stad voortzetten. Een bankgebouw voldeed, ookal was ook hier weinig zitplaats.
Grappig te zien hoe veel mensen er eigenlijk bij een geldautomaat komen op een zondagmiddag, als je er een tijdje bij zit. Normaal sta je daar niet lang om zulke dingen te zien. Maar wij wel, gister. Onder het toeziend electronisch oog van de beveiligingscamera.

De bel.
En het oppaskindje was uitzinnig! We voerden hem macaroni met een graafmachine hoewel de helft op het tafelkleed belande om zorgvuldig uitgeveegd/opgeruimd te worden.
Met de energie die hij in zich had had ik mijn kamer volgens mij drie dagen kunnen verwarmen, maar in plaats daarvan bestuurden we er auto's mee. En een motorfiets, en vrachtwagens. Wonderbaarlijk dat de glazen tafel in het huis nog steeds leefde, en dat er nog geen diepe krassen in de vloer zaten.
Hij sliep ook heel snel, maar dat mag geen verrassing zijn met zijn energieuitstoot van de avond.

Voor de rest van de avond stond de tv aan, en we keken samen. Voor de laatste keer van het jaar, maar ik hoop niet voor de laatste keer in een langer tijdsbestek.
Ik moest gaan om de bus te halen, maar in mijn reistijdpessimisme had ik blijkbaar toch echt vijf minuten te veel gerekend. Vijf minuten die ik langer binnen had kunnen zijn. Ach, nu moet ik die tijd later maar inhalen denk ik.

De bus was leeg, maar de trein niet. Het mocht zo zijn dat een delatie dames van waarschijnlijk een plattelandsvereniging zich verzameld had aan de andere kant van het treinstel waarin ik mij bevond. Deze intercity stopte ook in Hoogeveen en Beilen vanwege vertraging van de stoptrein, of iets dergelijks. Bij iedere keer dat de trein afremde sloeg de lichte paniek bij de damesclub toe en het gekakel en gegil nam grotere vormen aan.
Maar toen eindelijk naderden we station Assen, volgens de omroepende conducteur. Natuurlijk naderde de trein Assen al vanaf het moment dat hij vertrok uit Den Haag, maar dat terzijde. De helft van de dames stond op om uitgebreid giechelend afscheid te nemen van 'de meiden' (gemiddelde leeftijd zestig zonnebanklentes jong). De trein stopte, en mijn ik verwachtte verlost te zijn van deze groep mensen. Helaas, het mocht niet zo zijn. Na een minuut stilgestaan te hebben kwam het hoofd een van de dames door de deur, "hoe werkt de deur dames?"
Behalve dat ik nu mijn hoop op een rustig verloop van de reis kon laten varen, had ik het genoegen om de make-updozen vriendelijk doch gepast gematigd uit te lachen. Want de trein was weer gaan rijden, en ze waren nog aan boord. Blijkbaar was de opgave om op één van de twee knoppen naast de deur te drukken te zwaar gebleken, ookal bevonden er zich zes zieltjes voor de deur.

Ik wachtte op de bus. De tweede keer in een weekend dat ik de laatste bus naar huis nam, en volgens mij de derde of vierde keer in mijn leven.
Eigenlijk houd ik er niet zo van om de laatst mogelijk kans te pakken. Maar voor deze gelegenheid maakte ik graag een uitzondering, en dat is een goede keuze geweest. Volgens mij had ik het jaar bijna niet mooier af kunnen sluiten.
En zowel, dan is dat misschien het begin van het volgende jaar.

--

Via deze weg wens ik iedereen een gelukkig nieuwjaar.
Heeft iemand nog iets te doen trouwens? Ik zit het grootste deel van de avond alleen thuis oliebollen te eten. Haha.