Ik heb een oude schoenendoos onder mijn nachtkastje staan. Van de afgelopen drie jaar heb ik alles bewaard wat herinneringen met zich mee draagt. Heel veel toegangskaartjes voor parken, bioscopen, concerten en treinkaartjes die opvallend vaak tussen Groningen en Zwolle geldig waren (of andersom). Briefjes met simpele boodschappen maar die ik kan blijven lezen alsof het boeken zijn. Een stapel met verjaardagskaarten, felicitaties voor mijn rijbewijs, kerstkaarten. Maar altijd bovenop liggen de dingen die ik eigenlijk liever aan de muur heb hangen. Waarvan ik wil dat het geen herinneringen zijn, maar levende momenten. Foto's en plaatjes. Knuffeltjes die bijna uit elkaar vallen. Wat knutselwerkjes van creatieve weekenden.
De laatste tijd zijn er weinig nieuwe dingen in de schoenendoos gekomen, want ik deed niet zo veel spannende dingen. Maar afgelopen week kon ik weer twee museumkaartjes neerleggen. Ik twijfelde om ze bovenop, of direct onder de bovenste laag te leggen. En ik hoop dat ik de foto's weer aan de muur kan hangen. Want haar ogen zien als ik wakker word, is het beste begin van de dag.
zondag 14 november 2010
woensdag 30 juni 2010
zaterdag 17 januari 2009
Damn you, Ernő Rubik!
Ik snap het niet!
Hoe werkt het?! Hoe los je het op?!
En vooral: waarom wil ik er dan toch zo graag een?
donderdag 8 januari 2009
Ik leef nog!
Ondanks dat ik maar bijzonder weinig lezers heb hier (voor zover ik weet tenminste) vind ik dat ik maar even moet vertellen waarom ik zo weinig blog.
Ik heb het namelijk ontzettend druk met school, en dat gaat alleen maar erger worden de komende tijd. Over een paar weken heb ik twee herkansingen van tentamens, twee nieuwe tentamens, en voor die tijd moet ik een verslag en twee presentaties maken. Het is allemaal wel te doen, maar daarom ben ik vaak thuis zo uitgeput dat ik geen inspiratie meer heb om te bloggen.
Want eigenlijk, stiekem, kan ik helemaal niet goed schrijven. Mijn lieve vriendin voorziet me wel van schrijfoefeningen, maar ... daar heb ik niet al te veel tijd voor. Dusja.
Vandaag heb ik me hopelijk aangemeld voor het schakelprogramma van de RuG, Moleculaire Biologie. Ik hoop dat het mailtje zonder problemen aankomt, aangezien ik morgen uiterlijk aangemeld moet zijn. Daar komt dan ook direct mijn eerste indruk met de universiteit naar voren. Niet zo'n geweldige indruk, aangezien ik mijn mailtje met vragen al ruim 2,5 week geleden had verstuurd. Hopelijk komt het goed, maar laat ik er maar gewoon van uit gaan.
En dan begin ik 9 februari met mijn eerste college Genomics en Proteomics. (ja, das half Nederlands en half Engels door elkaar geloof ik. Ik heb het niet bedacht.)
En nu ga ik me klaarmaken voor rijles op de gladde wegen van Groningen. Ik ben al lang blij dat ik dan even niet meer op mijn ijskoude kamer hoef te zitten.
Ik heb het namelijk ontzettend druk met school, en dat gaat alleen maar erger worden de komende tijd. Over een paar weken heb ik twee herkansingen van tentamens, twee nieuwe tentamens, en voor die tijd moet ik een verslag en twee presentaties maken. Het is allemaal wel te doen, maar daarom ben ik vaak thuis zo uitgeput dat ik geen inspiratie meer heb om te bloggen.
Want eigenlijk, stiekem, kan ik helemaal niet goed schrijven. Mijn lieve vriendin voorziet me wel van schrijfoefeningen, maar ... daar heb ik niet al te veel tijd voor. Dusja.
Vandaag heb ik me hopelijk aangemeld voor het schakelprogramma van de RuG, Moleculaire Biologie. Ik hoop dat het mailtje zonder problemen aankomt, aangezien ik morgen uiterlijk aangemeld moet zijn. Daar komt dan ook direct mijn eerste indruk met de universiteit naar voren. Niet zo'n geweldige indruk, aangezien ik mijn mailtje met vragen al ruim 2,5 week geleden had verstuurd. Hopelijk komt het goed, maar laat ik er maar gewoon van uit gaan.
En dan begin ik 9 februari met mijn eerste college Genomics en Proteomics. (ja, das half Nederlands en half Engels door elkaar geloof ik. Ik heb het niet bedacht.)
En nu ga ik me klaarmaken voor rijles op de gladde wegen van Groningen. Ik ben al lang blij dat ik dan even niet meer op mijn ijskoude kamer hoef te zitten.
dinsdag 18 november 2008
De weg kwijt
Groningen is een vervelende fietsstad. Een koude, natte en onhandige stad. Ik ben hopeloos verdwaald vanochtend en zonder vriendelijke medemensen was ik misschien omgekeerd en naar huis gegaan.
Deze week loop ik snuffelstage bij de afdeling Evolutionary Genetics van de Rijksuniversiteit Groningen. Omdat deze stageplaats niet mijn eerste keus was, had ik er ook niet bijzonder op gelet dat deze afdeling in Haren gevestigt is. Niet in Groningen, zoals alle andere afdelingen van de RUG, en die ik allemaal makkelijk kan vinden.
Dus ik ging gisterochtend vol goede moed op pad, zoals altijd met de fiets. Haren is onbekend terrein voor me, maar ik had een de meest simpele route uitgestippeld. Dus zo vond ik het gebouw makkelijk, en nog binnen mijn ingeschatte tijd van anderhalf uur ook.
Vanochtend kende ik de weg natuurlijk, met mijn overschatte mannelijke richtingsgevoel. Het beginstuk is makkelijk en heb ik al honderden keren gereden, dus pakweg de eerste 5 stoplichten doe ik zonder na te denken. Daarna moet ik even opletten, want dan zit ik in het centrum en tussen de vervelende studenten die je overal inhalen waar het eigenlijk niet kan. Gelukkig is mijn route simpel. Steeds rechtdoor bij de stoplichten en dan ergens rechts, denk ik nog. Totdat de weg opeens een knik heeft die hij gister nog niet had. Blijkt dat ik toch een stoplichtje te ver gereden ben, en daar begint de ellende. Even een straatje doorsteken om terug op de route te komen blijkt een averechts effect te hebben, en na een volgend bochtje ben ik zo hopeloos verdwaald dat als ik recht achteruit ga, ik zelfs niet meer uitkom waar ik vandaan kwam.
Hoe kan een stad zo onlogisch ingedeeld zijn! Zo'n trucje werkt toch overal?
Maar misschien ligt het toch aan mijzelf, morgen zal ik toch maar wat beter opletten waar ik afsla en waar ik door blijf rijden..
Uiteindelijk kwam ik trouwens nog net op tijd aan op stage, dus ik heb er geen minpunten mee gescoord. Alleen nog jammer dat ik Evolutionaire genetica niet zo heel interessant vind dat ik er de rest van mijn leven aan wil wijden.
Deze week loop ik snuffelstage bij de afdeling Evolutionary Genetics van de Rijksuniversiteit Groningen. Omdat deze stageplaats niet mijn eerste keus was, had ik er ook niet bijzonder op gelet dat deze afdeling in Haren gevestigt is. Niet in Groningen, zoals alle andere afdelingen van de RUG, en die ik allemaal makkelijk kan vinden.
Dus ik ging gisterochtend vol goede moed op pad, zoals altijd met de fiets. Haren is onbekend terrein voor me, maar ik had een de meest simpele route uitgestippeld. Dus zo vond ik het gebouw makkelijk, en nog binnen mijn ingeschatte tijd van anderhalf uur ook.
Vanochtend kende ik de weg natuurlijk, met mijn overschatte mannelijke richtingsgevoel. Het beginstuk is makkelijk en heb ik al honderden keren gereden, dus pakweg de eerste 5 stoplichten doe ik zonder na te denken. Daarna moet ik even opletten, want dan zit ik in het centrum en tussen de vervelende studenten die je overal inhalen waar het eigenlijk niet kan. Gelukkig is mijn route simpel. Steeds rechtdoor bij de stoplichten en dan ergens rechts, denk ik nog. Totdat de weg opeens een knik heeft die hij gister nog niet had. Blijkt dat ik toch een stoplichtje te ver gereden ben, en daar begint de ellende. Even een straatje doorsteken om terug op de route te komen blijkt een averechts effect te hebben, en na een volgend bochtje ben ik zo hopeloos verdwaald dat als ik recht achteruit ga, ik zelfs niet meer uitkom waar ik vandaan kwam.
Hoe kan een stad zo onlogisch ingedeeld zijn! Zo'n trucje werkt toch overal?
Maar misschien ligt het toch aan mijzelf, morgen zal ik toch maar wat beter opletten waar ik afsla en waar ik door blijf rijden..
Uiteindelijk kwam ik trouwens nog net op tijd aan op stage, dus ik heb er geen minpunten mee gescoord. Alleen nog jammer dat ik Evolutionaire genetica niet zo heel interessant vind dat ik er de rest van mijn leven aan wil wijden.
maandag 6 oktober 2008
Herfstdingen
Na de afgelopen week waarin, ik voor het eerst dit jaar iedere dag (tot drie kleding-eenheden diep) zeiknat geworden ben, lijkt het me duidelijk dat de herfst is begonnen. En dat betekenend dat ik het kastje met sjaals, handsschoenen en mutsen weer ingedoken ben.
Onderop de stapel lag een sjaal die ik 10 jaar geleden al had afgedankt vanwege inmense lelijkheid. Geen mens zou zoiets bewaren denk ik, maar gelukkig bewaard mijn moeder zulke dingen dan toch altijd gewoon. (Ik heb wel eens het gevoel dat hoe harder ik vroeger zei dat ik iets niet mooi vond, hoe liever ze het wilde bewaren.)
En daar heeft ze een goede beslissing mee genomen, want de sjaal is na die 10 stoffige jaren in de kast ineens heel gaaf geworden! Uniek en retro, dus precies iets voor mij. Hoewel ik twijvel of retro het juiste woord is, want het lijkt me geen artikel dat ooit slachtoffer is geweest van een modehype. Hoe dan ook, ik ga morgen met een warme nek naar school.
En nu ga ik slapen, want morgen wordt weer een lange dag.
Onderop de stapel lag een sjaal die ik 10 jaar geleden al had afgedankt vanwege inmense lelijkheid. Geen mens zou zoiets bewaren denk ik, maar gelukkig bewaard mijn moeder zulke dingen dan toch altijd gewoon. (Ik heb wel eens het gevoel dat hoe harder ik vroeger zei dat ik iets niet mooi vond, hoe liever ze het wilde bewaren.)
En daar heeft ze een goede beslissing mee genomen, want de sjaal is na die 10 stoffige jaren in de kast ineens heel gaaf geworden! Uniek en retro, dus precies iets voor mij. Hoewel ik twijvel of retro het juiste woord is, want het lijkt me geen artikel dat ooit slachtoffer is geweest van een modehype. Hoe dan ook, ik ga morgen met een warme nek naar school.
En nu ga ik slapen, want morgen wordt weer een lange dag.
Herfstart
Ik was een tijdje weg, zoals je misschien hebt gemerkt. Niet dat er niets is gebeurt, ik had het gewoon druk met school en alle weekenden was ik volgeboekt.
Dat alles vind ik overigens een heerlijke manier om mijn tijd door te komen, met lieve vriendin dingen doen en zien.
Op dit moment zit ik in mijn bed te typen. Wie de indeling van mijn kamer kent (en de plaatsing van kabels en aansluitingen) weet dat dit alleen mogelijk is als ik a) mijn netwerkkabel dwars door de kamer heb hangen, of b) Linux draadloze trucjes geleerd heb.
Afgelopen weekend heb ik het eindelijk voor elkaar gekregen om Linux mijn netwerkkaart te laten herkennen en alle instellingen gelijk te stellen aan de vereisten van mijn router om verbinding te krijgen.
Dus nu is mijn laptop weer een stapje dichterbij mijn visie van het perfecte systeem voor mij, hoera! Enige overgebleven puntjes zijn de herkenning van mijn webcam (ID 277O:9120, iemand tips?) en het af kunnen spelen van al mijn dvd's.
Jammer genoeg zijn dit nog vrij lastige dingen om even snel op te lossen, aangezien alle drivers alleen gericht zijn op Windows. Misschien moet ik dan toch maar een keer een webcam gaan kopen, in plaats van wanhopig vast te houden aan het ouwe kreng dat ik nu heb, en die ik overigens nog gratis gekregen heb ook.
Maar misschien moet ik eerst maar leren omgaan met het toetsenbord van mn laptop, zonder steeds met mijn duim op het mousepad te komen en dan de weg helemaal kwijt te raken..
Dat alles vind ik overigens een heerlijke manier om mijn tijd door te komen, met lieve vriendin dingen doen en zien.
Op dit moment zit ik in mijn bed te typen. Wie de indeling van mijn kamer kent (en de plaatsing van kabels en aansluitingen) weet dat dit alleen mogelijk is als ik a) mijn netwerkkabel dwars door de kamer heb hangen, of b) Linux draadloze trucjes geleerd heb.
Afgelopen weekend heb ik het eindelijk voor elkaar gekregen om Linux mijn netwerkkaart te laten herkennen en alle instellingen gelijk te stellen aan de vereisten van mijn router om verbinding te krijgen.
Dus nu is mijn laptop weer een stapje dichterbij mijn visie van het perfecte systeem voor mij, hoera! Enige overgebleven puntjes zijn de herkenning van mijn webcam (ID 277O:9120, iemand tips?) en het af kunnen spelen van al mijn dvd's.
Jammer genoeg zijn dit nog vrij lastige dingen om even snel op te lossen, aangezien alle drivers alleen gericht zijn op Windows. Misschien moet ik dan toch maar een keer een webcam gaan kopen, in plaats van wanhopig vast te houden aan het ouwe kreng dat ik nu heb, en die ik overigens nog gratis gekregen heb ook.
Maar misschien moet ik eerst maar leren omgaan met het toetsenbord van mn laptop, zonder steeds met mijn duim op het mousepad te komen en dan de weg helemaal kwijt te raken..
Abonneren op:
Posts (Atom)