Ik heb een oude schoenendoos onder mijn nachtkastje staan. Van de afgelopen drie jaar heb ik alles bewaard wat herinneringen met zich mee draagt. Heel veel toegangskaartjes voor parken, bioscopen, concerten en treinkaartjes die opvallend vaak tussen Groningen en Zwolle geldig waren (of andersom). Briefjes met simpele boodschappen maar die ik kan blijven lezen alsof het boeken zijn. Een stapel met verjaardagskaarten, felicitaties voor mijn rijbewijs, kerstkaarten. Maar altijd bovenop liggen de dingen die ik eigenlijk liever aan de muur heb hangen. Waarvan ik wil dat het geen herinneringen zijn, maar levende momenten. Foto's en plaatjes. Knuffeltjes die bijna uit elkaar vallen. Wat knutselwerkjes van creatieve weekenden.
De laatste tijd zijn er weinig nieuwe dingen in de schoenendoos gekomen, want ik deed niet zo veel spannende dingen. Maar afgelopen week kon ik weer twee museumkaartjes neerleggen. Ik twijfelde om ze bovenop, of direct onder de bovenste laag te leggen. En ik hoop dat ik de foto's weer aan de muur kan hangen. Want haar ogen zien als ik wakker word, is het beste begin van de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten