De weg kwijt

Groningen is een vervelende fietsstad. Een koude, natte en onhandige stad. Ik ben hopeloos verdwaald vanochtend en zonder vriendelijke medemensen was ik misschien omgekeerd en naar huis gegaan.
Deze week loop ik snuffelstage bij de afdeling Evolutionary Genetics van de Rijksuniversiteit Groningen. Omdat deze stageplaats niet mijn eerste keus was, had ik er ook niet bijzonder op gelet dat deze afdeling in Haren gevestigt is. Niet in Groningen, zoals alle andere afdelingen van de RUG, en die ik allemaal makkelijk kan vinden.

Dus ik ging gisterochtend vol goede moed op pad, zoals altijd met de fiets. Haren is onbekend terrein voor me, maar ik had een de meest simpele route uitgestippeld. Dus zo vond ik het gebouw makkelijk, en nog binnen mijn ingeschatte tijd van anderhalf uur ook.
Vanochtend kende ik de weg natuurlijk, met mijn overschatte mannelijke richtingsgevoel. Het beginstuk is makkelijk en heb ik al honderden keren gereden, dus pakweg de eerste 5 stoplichten doe ik zonder na te denken. Daarna moet ik even opletten, want dan zit ik in het centrum en tussen de vervelende studenten die je overal inhalen waar het eigenlijk niet kan. Gelukkig is mijn route simpel. Steeds rechtdoor bij de stoplichten en dan ergens rechts, denk ik nog. Totdat de weg opeens een knik heeft die hij gister nog niet had. Blijkt dat ik toch een stoplichtje te ver gereden ben, en daar begint de ellende. Even een straatje doorsteken om terug op de route te komen blijkt een averechts effect te hebben, en na een volgend bochtje ben ik zo hopeloos verdwaald dat als ik recht achteruit ga, ik zelfs niet meer uitkom waar ik vandaan kwam.
Hoe kan een stad zo onlogisch ingedeeld zijn! Zo'n trucje werkt toch overal?

Maar misschien ligt het toch aan mijzelf, morgen zal ik toch maar wat beter opletten waar ik afsla en waar ik door blijf rijden..
Uiteindelijk kwam ik trouwens nog net op tijd aan op stage, dus ik heb er geen minpunten mee gescoord. Alleen nog jammer dat ik Evolutionaire genetica niet zo heel interessant vind dat ik er de rest van mijn leven aan wil wijden.