Orthodroom

Ik sliep vanacht.
Door een onvoorziene gebeurtenis gedurende deze activiteit werd ik gewekt, maar niet plotseling. Ik doormaakte een deel REM-slaap, en toen ik wakker werd wist ik welliswaar niet waarom ik bij bewustzijn was geraakt, maar ik wist wel: ik had gedroomd.

Hoera. Dit is inderdaad een heuglijk feit, want te vaak herinner ik mij mijn dromen niet meer, waardoor ik het gevoel heb dat mijn creativiteit niet al te best (meer) is. Opzich is dit denk ik sowieso een foute gedachte, want als ik mij niet bewust ben van mijn dromen heb ik blijkbaar al mijn ervaringen succes verwerkt tot glorieuze nieuwe synapsen en andere fratsen. (Hohoho, wat een rijm in deze decembermaand.)

Maar natuurlijk zal ik vertellen waar ik over droomde. Uiteraard herinner ik mij slechts een bijzonder klein gedeelte, maar daarom niet minder mysterieus. Ik droomde, over mijn gebit.
Ik heb een beugel gehad, zoals zoveel arme kindertjes tegenwoordig. Daarbij is mijn ondergebit blijkbaar veranderd, ookal zat daar volgens mij niet veel in scheef. Maar nu wel. Want na het verwijderen van de beugel heb ik altijd braaf mijn nachtbeugel gedragen, tot 1,5 jaar na die tijd. En nog is er één rebelse ondertand die besluit om zich weg te laten drukken.
In mijn droom was de bewuste tand zich dramatisch aan het verplaatsen, op het momen dat ik in de spiegel keek was hij al halverwege onder mijn tong geglipt.
Nog mooier was het, dat ik hem heen en weer kon schuiven, alsof mijn mond niet steviger was dan een bakje vleeskleurige vla met aardbeiensaus.

Zal ik ook nog vertellen over mijn droom van een paar dagen eerder? Toen werd ik in een teletubbielandschap aangevallen door een witte en een bruine reuzenpaddestoel, terwijl ik een missie in naam van Harry Potter moest vervullen. (Ik kan er ook niets aan doen, het was maar een droom.)
Ach, dat komt later wel, of ik vergeet het gewoon zodat ik het ooit opnieuw kan dromen.