Ziek maar beter

Vroeger, toen mijn ouders me nog naar bed stuurden, bleef ik altijd zo lang mogelijk wakker liggen. Ik weet niet of dat rebellie is of gewoon nieuwsgierigheid. Of misschien allebei.
Het doel ervan leek altijd te zijn om naar de klok te kunnen kijken. Wat gebeurt er na 23:59? Zou de klok zich vergissen en per ongeluk 24:00 aangeven? Natuurlijk, toen ik dat moment eenmaal had meegemaakt ging ik uitkijken naar 0:12, 1:23, enzovoorts.
Gister was ik niet thuis. De dag was leuk maar vermoeiend, en de verkoudheid leek me eindelijk te pakken te hebben. Ik had de laatste trein met een aansluiting op de laatste bus naar huis ternauwernood gehaald, maar ik had de halve stad door moeten rennen, dus ik was kapot. Ik voelde me ziek en ellendig.
Het station was net als de trein rustig en stil. Er hingen een paar opgeschoten stoere hiphoppers rond onder het afdak naast de kiosk, tegenover de halte waar ik was gaan zitten. Een eenzame krant waaide langs, door het licht van de lantaarnpaal. Het was een perfecte filmlokatie voor een romantische scene, maar er waren geen acteurs. En ik voelde me ziek.

Toen ik thuis kwam was het binnen donker, iedereen lag al op bed, maar niet te slapen. Blijkbaar ben ik erg stil binnengekomen want mijn medebewoners hebben me niet gehoord. Mijn bed was gelukkig opgemaakt, ik was bang dat ik dat nog moest gaan doen. Ik had er niet op gerekend dat ik zo laat thuis zou zijn dus die noodzaak was er niet geweest toen ik wegging.

--

En nu heb ik geslapen. Ik ben wakker en gelukkig. Niet meer ziek, of tenminste niet meer zo erg als ik me gister voelde.
Wat er ook kan gebeuren, ik ga het beste eruit halen.

Ze weet me nog steeds te verassen. Ze kent mij misschien wel beter dan ikzelf, en ik vertrouw haar.
Maar dat weet ze ongetwijveld al.

--

Het stof in de zon lijkt te bewegen door de lucht als een school vissen in de oceaan.
Het leven is wonderlijk en gaaf.