Assen, station Assen.

Wat is een betere openingspost dan een treinreis.

Vanaf de zitplaats met mijn rug tegen de scheidingswand halverwege het treinstel ( [stilte] [silence] volgens de stickers op het raam), bestudeerde ik mijn sociale omgeving voor het komende uur:

De meest opvallende verschijning was het meisje/de vrouw die op de eerste de beste stoel was gaan zitten die ze was tegengekomen na binnenkomst van de trein. Aan haar zijde, een schattig jongetje van een jaar of drie en een half.
Voor de de vrouw zat een man van een jaar of 60. Hij was vergeetachtig, want hij had drie pogingen nodig om zijn tas op het bagagerek te leggen en zich vervolgens te bedenken dat hij er nog iets uit nodig had.
Ter opvulling van de lege rijen, uiteraard een paar vrouwen van middelbare leeftijd, met vreemde moderne kleren waarvan ze waarschijnlijk zelf ook getwijveld hebben of het nou mode was of gewoon troep. (Ze realiseerden zich waarschijnlijk niet dat de overeenkomsten groot zijn.)


De jonge vrouw was van het type 'veel makeup, oorbellen, een neuspiercing en een jas met nepbontkraag, en ik ben helemaal mooi'. Die truc werkte echter niet, het maakte haar alleen maar herkenbaar als stereotype dom meisje dat niet na heeft gedacht over de essentie van het leven; en waarom zij het leven misschien beter niet zo jong had kunnen schenken aan haar zoontje.
"Mama, deze trein is wel groot hè?" vroeg het jongetje zich af, zich duidelijk bewuster van zijn omgeving dan zijn moeder. "Ja nou, doe nou maar eens rustig en houd je klep dicht", dat vond zij ervan.
Op deze toon ging de conversatie door, tot het punt dat ze begon te schreeuwen tegen het kind omdat hij zich niet af mocht vragen waarom de bladeren van de bomen afgevallen waren.
Wat zou er nou van zo'n jongen worden? De hele manier van doen van de moeder wees er voor mijn gevoel op dat zij zelf vroeger zo behandeld werd, en dat ze dit blijkbaar normaal vond, ookal zou ze waarschijnlijk zeggen dat ze een verschrikkelijk jeugd heeft gehad.
Misschien wordt de jongen net zo, schreeuw hij later tegen zijn kinderen. Als hij zijn nageslacht ooit ziet voordat hij de moeder(s) ervan voor het laatst heeft uitgescholden en wegreed naar de kroeg om nooit meer terug te komen.

Maar misschien was deze jongen een uitzondering, misschien beseft deze jongen dat zijn moeder een uitzondering is, en dat hij kan leren van de dingen die hij zelf (onbewust?) als kind heeft ervaren. Misschien wacht hij tot hij de liefde van zijn leven gevonden heeft, waarvan hij weet dat hij vanaf het moment dat hij haar voor het eerst zag, hij haar nooit meer uit het oog wil verliezen. Om samen drie allerschattigste kindjes groot te brengen, en ze meenemen in de trein met als enige doel om het land door te reizen en de ontdekkingswoede van de kinderen te stimuleren. Hij zal al hun vragen beantwoorden. De trein is inderdaad erg lang, misschien wel honderd kilometer. De bomen laten hun bladeren vallen omdat ze kostbaar water verliezen wat ze niet terug op kunnen nemen omdat de grond bevroren is. De kleuren van het blad veranderen door de onttrekking van voedingsstoffen uit het blad, en de afbraak van bladgroen.

Wie weet, misschien wordt het zelfs wel een wetenschapper of artiest.