Ik zat me laatst te bedenken. .. Eigenlijk heb ik een hekel aan geld. Ik spaar altijd, maar dat is omdat ik stiekem het systeem niet vertrouw. Of mezelf niet, misschien. (Ik ben mezelf nog aan het onderwerpen aan een persoonlijkheidsanalyse op dat punt, maar het schiet nog niet op.) Het gevoel dat je altijd afhankelijk bent van de maatschappij, voor de waarde van je geld. En afhankelijk van de maatschappij, om je geld aan uit te geven. Ik houd niet van afhankelijk zijn.
Misschien is dat waarom ik (onbewust) altijd spaar. Om te ontsnappen aan de kapitaalzucht van de maatschappij, zonder dat ik mezelf in de vingers snijd door al mijn geld weg te doen.
Het liefst zou ik (hoe hippie/new age) in een huisje in het bos wonen, zonder baan, maar met een eigen tuin om voedsel te verbouwen. En een schuurtje waar ik alles wat ik nodig heb zelf zou kunnen maken.
Maar, ik kan niet alles maken. En zodra je zoiets doet val je direct buiten de maatschappij en dat zie ik als een punt zonder weg terug.
--
Edit: (die woordkeuze van mij is ook echt dramatisch)
Maar ik ben tot bezinning gekomen. Waarom zou ik me zo afzetten als ik het mezelf er zo moeilijk mee maak? Dus nu doe ik dingen. Café's zijn gezellig, bioscoopfilms zijn gaaf en zwemmen is geweldig! Ik twijvel er niet meer over of ik daar geld voor over heb, want dat heb ik. En zo ga ik door. Ik doe dingen, ik leef.
(Maar carnaval.. Het spijt me voor diegenen die zich daar wat van aantrekken, maar carnaval blijf ik stom vinden, en daar doe ik niet aan mee.)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Oke, we gaan niet meer naar het café, niet meer naar de bioscoop en niet meer naar het zwembad... als 't zo moet..
Carnaval is inderdaad srom. Ik geef alleen geld uit aan dingen die ik echt nodig heb, of om mijn tijd met anderen plezierig door te brengen. En cadeautjes.
Een reactie posten