Zachte winter

Ze zit in mijn hoofd. In mijn hoofd, in mijn gedachten. Maar ook in mijn hart. En nieren. Mijn hele bloedbaan is vervuld met hormonen, aangestuurd door haar aanwezigheid. Hoe ver ze ook is, ze is er altijd.
En ze zal er altijd zijn. Ze is al onuitwisbaar in mijn leven gegrift, in mijn ziel gekerft als een hart 100 jaar geleden in boomschors.
Nee, gekerft is niet het goede. Er is niets weggehakt. Is er iets bijgekomen dan? Misschien, ik weet het niet. Want ze is altijd al aanwezig geweest, ik moest haar alleen nog vinden. En nu heb ik haar.

Ik ben niet heel goed in het opschrijven van mijn gedachten. Maar ik weet wat is voel.
Mijn hart bloedt. Het bloed liefde, die als lava door mijn lichaam brandt. En dat is goed. Nee, dat is fantastisch. Mijn hoofd zweeft en mijn lichaam zweet.
Ze voelt alsof ze hetzelfde heeft. Ieder contact met haar legt een onzichtbare verbinding, en rivierdelta die geopend wordt en onze energieën stromen over naar elkaar. Het laadt me op, maakt me rustig. Houdt me aan de grond maar laat me vliegen.
De tijd klopt niet meer, het is één waas. Ben ik mijn gevoel voor realiteit verloren? Ben ik verblind en verdoofd? Of zie ik wat ik heb gewonnen, zie ik de mogelijkheden van de toekomst? Mogelijkheden die niet door realiteit zijn te bevatten, en waarschijnlijk door de mensheid wordt gezien als dwaasheid. Verliefdheid.

Maar nu zelfs een eerdere generatie (sterker nog, 2 generaties) hun goedkeuren hebben uitgesproken ben ik er van overtuigd dat het niet alleen mijn eigen beeld is dat zegt dat ze geweldig is. Geweldig in het algemeen, en voor mij. Voor ons, want ze is van mij, en ik van haar.
Ik blijf bij haar.

Heerlijk.