Eerste week

De eerste week van het jaar. En als alles nog beter wordt dan deze week, dan ga ik ernstig twijvelen of ik wakker ben of in een droom-coma ben terechtgekomen.
Can it get any better?
Natuurlijk, anders wordt de rest van het jaar zo saai.

Mijn gedachten golven door elkaar, waaien alle kanten op. Maar ze gaan allemaal dezelfde kant op.
Ik wil bij haar zijn.

Natuurlijk is het cliche en ik zal er vast ook niet veel bloglezers mee aanspreken, maar ze is geweldig!
Het meisje waar ik altijd naar op zoek ben geweest, ze bestaat en ik heb haar gevonden.

--

In de trein zaten een man en vrouw van een jaar of 40, Portugees of zoiets. De hele reis zaten ze te praten. Heel voorzichtig schoof zijn hand iets verder naar haar toe, centimeter voor centimeter. Tot zijn hand op haar been lag, en ze praatten gewoon door.
Haar hand zocht de zijne op. Heel langzaam, tot ze elkaar raakten. Ze zaten ze een half uur, tot vlak voor Haren, het laatste station waar de intercity langsreed voor het eindstation. Heel langzaam, onzeker alsof ze beiden net 14 waren en voor het eerst zoenden, bewogen ze steeds iets dichter naar elkaar toe. Tot het moment dat hun gezichten elkaar raakten. Ze keken elkaar aan, en sloten hun ogen, ombeurten.

Ik gun ze het geluk, want ik weet hoe ze zich voelen.

--

Een flits, en duizenden gloeiende deeltjes spatten uiteen in het heldere donker van de buitenlucht. Achter de bebouwing schrikt een zwerm meeuwen op door de knal, en ze cirkelen massaal omhoog. Honderden, misschien wel duizenden sneeuwitte vogels vliegen door de spotlights voor het gebouw, met op de achtergrond de vuurwerkregen en sterren.
Hoe kan ik nu niet dromen? Alles is mooi.
Ben ik bang om het hardop te zeggen? Ja, eigenlijk wel, ookal weet ze het.

Ik ben verliefd op haar.